﴿بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ﴾

ايكى اوچ گون أوّل، يگرمى ايكنجى سوز تصحيح ايديليركن ديڭله‌دم. گوردم كه؛ ايچنده هم كلّى ذكر، هم گنيش فكر، هم كثرتلى تهليل، هم قوّتلى ايمانى درس، هم غفلتسز حضور، هم قدسى حكمت، هم يوكسك بر عبادتِ تفكّريه گبى نورلر وار. بر قسم شاكردلرڭ عبادت نيّتيله رساله‌لرى يا يازمق ويا اوقومق ويا ديڭله‌مكلگڭ حكمتنى بيلدم. بارك اللّٰه ديدم، حق ويردم.

سعيد النورسى

* * *

قره‌طاغڭ بر ميوه‌سى

﴿بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ﴾

عزيز، صدّيق قارداشلرم!

بو دفعه مكتوب يرنده بو ميوه‌يى گوندرييورز. بر آيتڭ معناىِ إشاريسنڭ كلّيتندن بر فردى، حرّيتدن بو آنه قدردر. تشرينِ ثانى اوتوزنجى گون، بيڭ اوچ يوز أللى سكزده (١٣٥٨)، قره‌طاغ باشنه چيقييوردم. «إنسانلرڭ، خصوصًا مسلمانلرڭ بو تسلسل ايدن هلاكتلرى و خسارتلرى نه وقتدن باشلادى و نه وقته قدردر؟» خاطره گلدى. بردن، هر مشكلمى حلّ ايدن قرآنِ معجز البيان، سورۀِ وَالْعَصْرِ‌يى قارشيمه چيقاردى. «باق!» ديدى: باقدم. هر عصره خطاب ايتديگى گبى، بو عصريمزه ده داها زياده باقان (وَالْعَصْرِ ۞ اِنَّ الْاِنْسَانَ لَفٖى خُسْرٍ)