İçeriğe atla
مثنوئِ نوريه
حباب · Sayfa 127

ثالثًا: بو عالمده أولياء اللّٰه حكمنده اولان غازى و شهدالره قوماندانلق ايتديڭز. قرآنڭ أوامرِ قطعيه‌سنه إمتثال ايتمكله، اوته‌كى عالمده ده او نورانى گروهه رفيق اولمغه چاليشمق، سزڭ گبى همّتليلرڭ شأنيدر. يوقسه، بوراده قوماندان ايكن اوراده بر نفردن إستمدادِ نور ايتمگه مضطر قالاجقسڭز. بو دنياىِ دنيّه، شان و شرفيله اويله بر متاع دگل كه، سزڭ گبى إنسانلرى إشباع ايتسين، تطمين ايتسين و مقصودِ بِالذّات اولسون.

رابعًا: بو ملّتِ إسلامڭ جماعتلرى (چندان بر جماعت نمازسز قالسه، فاسق ده اولسه ينه) باشلرنده‌كينى متديّن گورمك ايستر. حتّى عموم كردستانده، عموم مأمورلره دائر أڭ أوّل صوردقلرى سؤال بو ايمش: «عجبا نماز قيلييور مى؟» ديرلر. نماز قيلارسه مطلق أمنيت ايدرلر؛ قيلمازسه، نه قدر مقتدر اولسه نظرلرنده متّهمدر. بر زمان، بيت الشباب عشائرنده عصيان واردى. بن گيتدم، صوردم: «سبب نه‌در؟» ديديلر كه: «قائمِ‌مقاممز نماز قيلمييوردى، راقى ايچييوردى. اويله دينسزلره ناصل إطاعت ايده‌جگز؟» بو سوزى سويله‌ينلر ده نمازسز، هم ده أشقيا ايديلر.

خامسًا: أنبيانڭ أكثرى شرقده و حكمانڭ أغلبى غربده گلمه‌سى قدرِ أزلينڭ بر رمزيدر كه، شرقى آياغه قالديره‌جق دين و قلبدر، عقل و فلسفه دگل. شرقى إنتباهه گتيرديگز، فطرتنه موافق بر جريان ويريڭز. يوقسه، سعيڭز يا هباءً گيدر ويا موقّت، سطحى قالير.

سادسًا: خصمڭز و إسلاميت دشمنى اولان فرنكلر دينده‌كى لاقيدلغڭزدن پك فضله إستفاده ايتديلر و ايدييورلر. حتّى دييه‌بيليرم كه، خصمڭز قدر إسلامه ضرر ويرن، دينده إهمالڭزدن إستفاده ايدن إنسانلردر. مصلحتِ إسلاميه و سلامتِ ملّت نامنه، بو إهمالى اعماله تبديل ايتمه‌ڭز گركدر. گورولمييور مى كه،