ايمان و أخلاقياتى و وسوسهلرڭ إزالهسنى و إنساندهكى تشخّصاتِ وجهيهنڭ حكمتنى بيان ايدن إعلملر، بو رسالهنڭ مندرجاتندندر. بر إعلمنده
﴿وَمِنْ اٰيَاتِهٖ خَلْقُ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِ وَاخْتِلَافُ اَلْسِنَتِكُمْ وَاَلْوَانِكُمْ﴾
آيتنده ذكر ايديلن سماوات و أرضڭ خلقتى و بشرڭ لسان و رنكلرينڭ إختلافى جنابِ خالقِ ذو الجلالڭ آيتلرندن اولديغنڭ حقيقتنى غايت گوزل بر طرزده بيان ايدييور. دييور كه:
«بتون بشرڭ أساساتِ أعضاده إتّفاقى، صانعڭ وحدتنه؛ تشخّصاتِ وجهيهده تمايزى، صانعڭ مختار و حكيم اولديغنه غايت باهر و ظاهر دليلدر» دير، إثبات ايدر. بشرڭ بربرندن تشخّصجه فرقلرينڭ حكمتنى و ديگر مخلوقاتده بو تمايزڭ فردًا فردا اولمايوب نوع نوع اولوشى حكمتڭ اويله إقتضا ايتديگنى ايضاح ايدييور.
باشقه بر إعلمده، شيطانِ إنسى و جنّينڭ، بقرهنڭ باطنًا غايت مكمّل، ظاهرًا مسكين اولوشى حقّندهكى بر وسوسهسنى طرد ايدر و دير كه: «أى شيطانِ جنّىيه استاد اولان شيطانِ إنسى! أگر هر شى، هر شيئى مصلحت مقداريله و لايق وجهيله ياپان قديرِ أزلينڭ صنعتى اولماسه ايدى، سنڭ أشگڭڭ قولاغى سندن و سنڭ استادلرڭدن داها عقللى و داها حاذق اولماسى لازم گليردى.» دييه إنسى و جنّى شيطانلرڭ وسوسهلرى يوزلرينه چارپيلارق؛ بقرهنڭ يعنى اينگڭ داخلنڭ مطلق اولديغنڭ و خارجنڭ مقيّد اولوشنڭ حكمتنى عقلاً و علمًا غايت مقنع بر صورتده بيان ايدر.
أخلاقه دائر بر إعلمنده دير كه: «أى فاسق! بيل كه مدنيتِ سفيهه اويله مدهش بر ريايى إبراز ايتمش و ميدانه چيقارمش كه، أهلِ مدنيتڭ اوندن