آرقداش! بو آيتڭ إحتوا ايتديگى جملهلرڭ آراسنه گيرهلم، باقالم، آرالرنده نه گبى مناسبتلر واردر؟
أوت (وَاِنْ كُنْتُمْ فٖى رَيْبٍ مِمَّا نَزَّلْنَا) جملهسى، مقدّر بر سؤاله جوابدر. چونكه قرآن، أوّلكى آيتده عبادتى أمر ايتديگى وقت، «عجبا عبادته اولان بو أمرڭ اللّٰهڭ أمرى اولوب اولماديغنى ناصل آڭلايهجغز كه إمتثال ايدهلم؟» دييه بر سؤال سامعڭ خاطرينه گلدى. بو سؤاله جوابًا دينيلدى كه: «أگر قرآنڭ و طولاييسيله بو أمرڭ اللّٰهڭ أمرى اولديغنده شبههڭز وارسه، كنديڭزى تجربه ايديڭز و شبههڭزى إزاله ايديڭز.»
و أيْضًا وقتا كه قرآن، سورهنڭ أوّلنده لَا رَيْبَ فٖيهِ هُدًى لِلْمُتَّقٖينَ) جملهسيله كنديسنى ثنا ايتدى، صوڭره مؤمنلرڭ مدحنه، صوڭره كافر و منافقلرڭ ذمّنه إنتقال ايتدى، صوڭره عبادت و توحيدى أمر ايتدكدن صوڭره سورهنڭ باشنه دونهرك (لَا رَيْبَ فٖيهِ) جملهسنى تأكيدًا (وَاِنْ كُنْتُمْ فٖى رَيْبٍ... إلٰى آخر) جملهسنى ذكر ايتدى. يعنى «قرآن، شك و شبههلره محل دگلدر. سزڭ شبههلريڭز، آنجق قلبلريڭزڭ خستهلغندن و طبيعتڭزڭ سقامتندن نشئت ايدييور.» أوت گوزلرى خسته اولان، گونشڭ ضياسنى إنكار ايدر؛ آغزى آجى اولان، طاتلى صويه آجى دير.
(فَاْتُوا بِسُورَةٍ مِنْ مِثْلِهِ) : يعنى «قرآنڭ مِثلندن بر سوره گتيريڭز.»
آرقداش! بو جملهيى (وَاِنْ كُنْتُمْ فٖى رَيْبٍ) جملهسيله باغلايان (اِنْ) أداتِ شرطدر. شرط أداتلرى دائما (حرارتله آتش گبى) برى سبب، ديگرى مسبَّب ايكى جملهيه داخل اولورلر. علمِ نحوجه بريسنه (فعل الشرط)،