چونكه عقلى، فكرى حكمتِ فلسفيه ايله بر درجه يارهلى ايدى؛ تداوى لازمدى. صوڭره هم قلبًا، هم عقلاً حقيقته گيدن بعض بيوك أهلِ حقيقتڭ آرقهسنده گيتمك ايستدى. باقدى، اونلرڭ هر برينڭ آيرى جاذبهدار بر خاصّهسى وار. هانگيسنڭ آرقهسندن گيدهجگنه تحيّرده قالدى. إمامِ ربّانى ده اوڭا غيبى بر طرزده «توحيدِ قبله ايت!» ديمش؛ يعنى «يالڭز بر استادڭ آرقهسندن گيت!» او چوق يارهلى أسكى سعيدڭ قلبنه گلدى كه:
«استادِ حقيقى قرآندر. توحيدِ قبله بو استادله اولور.» دييه، يالڭز او استادِ قدسينڭ إرشاديله هم قلبى، هم روحى غايت غريب بر طرزده سلوكه باشلاديلر. نفسِ أمّارهسى ده شكوك و شبهاتيله اونى معنوى و علمى مجاهدهيه مجبور ايتدى. گوزى قپالى اولارق دگل؛ بلكه إمامِ غزالى، مولانا جلال الدين و إمامِ ربّانى گبى قلب، روح، عقل گوزلرى آچيق اولارق، أهلِ إستغراقڭ عقل گوزينى قپاديغى يرلرده، او مقاملرده گوزى آچيق اولارق گزمش. جنابِ حقّه حدسز شكر اولسون كه، قرآنڭ درسيله، إرشاديله حقيقته بر يول بولمش، گيرمش. حتّى
﴿وَفٖى كُلِّ شَىْءٍ لَهُ اٰيَةٌ تَدُلُّ عَلٰى اَنَّهُ وَاحِدٌ﴾
حقيقتنه مظهر اولديغنى، يڭى سعيدڭ رسالۀِ نوريله گوسترمش.
ايكنجى نقطه:
مولانا جلال الدين و إمامِ ربّانى و إمامِ غزالى گبى، عقل و قلب إتّفاقيله گيتديگى ايچون، هر شيدن أوّل قلب و روحڭ يارهلرينى تداوى و نفسڭ أوهامدن قورتولماسنى تأمينه چاليشوب، لِلّٰه الحمد أسكى سعيد يڭى سعيده إنقلاب ايتمش. أصلى فارسى صوڭره توركجه اولان مثنوئِ شريف گبى او ده عربجه بر نوع مثنوى حكمنده قطره، حباب، حبّه، زهره، ذرّه، شَمَّه، شعله، لمعهلر، رشحهلر، لاسيّمالر و سائر درسلرى و توركجهده او وقت نقطه و لمعاتى غايت