مقدّمه يه نهايت ويردك. أگر مقدّمه يى آڭلادڭسه گل، حقيقته گيرييورز.
ايشته باق: عالمِ إنسانيتده، زمانِ آدمدن شيمدى يه قدر ايكى جريانِ عظيم، ايكى سلسلۀِ أفكار؛ هر طرفده و هر طبقۀِ إنسانيهده دال بوداق صالمش، ايكى شجرۀِ عظيمه حكمنده... برى، سلسلۀِ نبوّت و ديانت؛ ديگرى، سلسلۀِ فلسفه و حكمت، گلمش گيدييور. هر نه وقت او ايكى سلسله إمتزاج و إتّحاد ايتمش ايسه، يعنى سلسلۀِ فلسفه، سلسلۀِ ديانته دخالت ايدوب إطاعت ايدهرك خدمت ايتمشسه؛ عالمِ إنسانيت پارلاق بر صورتده بر سعادت، بر حياتِ إجتماعيه گچيرمشدر. نه وقت آيرى گيتمشلر ايسه، بتون خير و نور، سلسلۀِ نبوّت و ديانت أطرافنه طوپلانمش و شرلر و ضلالتلر، فلسفه سلسلهسنڭ أطرافنه جمع اولمشدر. شيمدى شو ايكى سلسلهنڭ منشألرينى، أساسلرينى بولمالىيز.