دردنجيسى: «شخصى نفوذ تأمين ايتمك» بر صوچ عنصرى گوستريلمش. سببى ده «رسالۀِ نورڭ شخصِ معنويسى نامنه قونوشويورم» ديمسى و «قلبه إخطار ايديلدى»، «خاطريمه گلدى»، «قلبمه گلدى»، «رسالۀِ نور هم مكتب، هم مدرسه، هم تكيه فائدهسنى ويرييورمش.» أهلِ وقوف بو جملهيى مدارِ إتهام ايتمش.
جوابًا ديرز: بر آدم قبر قپوسنده سكساندن گچمش، قرق سنهدن بَرى كنديسنى إنزوايه آليشديرمش، يگرمى سكز سنهدن بَرى تجريدِ مطلق و حپس و نفى ايچنده بتون بتون دنيادن كوسمش، اوتوز بش سنه غزتهلرى اوقومهمش، ديڭلهمهمش، مقابلهسز عمرنده هديه قبول ايتمهمش، أڭ ياقين أقرباسندن حتّى قارداشندن هيچ مقابلهسز بر شى قبول ايتمهمش، حرمتدن، توجّهِ ناسدن قاچمق ايچون خلقلرله گوروشمهمك ايچون ضرورت اولمادن كندينه دستور ياپمش. و بتون دوستلرڭ مدحلرينى كندى شخصنه آلميهرق، يا نورجيلرڭ هيئتنه، يا رسالۀِ نورڭ شخصِ معنويسنه حواله ايتمش. و ديرمش: «بن لايق دگلم. حدّم ده دگل. بن بر خدمتكارم، چكردك گبى چورودم گيتدم. رسالۀِ نور ايسه، قرآنِ حكيمڭ تفسيريدر، معناسيدر.»
همان هركسڭ ديديگى گبى خاطريمه گلدى، ياخود فكريمه گلدى، ياخود فكريمه إخطار ايديلدى گبى تعبيرلرى هركس إستعمال ايدييور. بنم ده بونى سويلهمكدن مقصدم بو كه: بنم هنرم، بنم ذكام دگل. سنوحات قبيلندن ديمكدر. بو ده هركسڭ ديديگى گبى بر سوزدر. أگر وقوفسز أهلِ وقوفڭ ويرديگى معنا إلهام ده اولسه؛ حيواناتدن طوت، تا ملائكهلره، تا إنسانلره، تا هركسه بر نوع إلهامه و سنوحاته مظهر اولدقلرى، أهلِ فن و أهلِ علم إتّفاق ايتمشلر. بوڭا صوچ ديين، علم و فنّى إنكار ايتمك لازم گلير.