اوچ جمعه گيجه‌سنده (برى ليلۀِ رغائب، برى ليلۀِ معراج، برى ده شعبانِ معظّمڭ برنجى جمعه گيجه‌سنده) رحمتڭ كثرتلى گلمه‌سى و رسالۀِ نورڭ ده سربستيتنڭ اوچ دوره‌سنه تام تامنه توافق ايتمه‌سى؛ كُرۀِ هوائيه‌نڭ بر تبريكى، بر مژده‌سيدر و رسالۀِ نورڭ ده معنوى بر رحمت و ياغمور اولديغنه قوّتلى بر إشارتدر.

و أڭ لطيف بر أماره شودر كه؛ دون بردن بره بر سرچه قوشى پنجره‌يه گلدى، ووردى. بز اوچورمق ايچون إشارت ايتدك، گيتمه‌دى. مجبور اولدم، جيلانه ديدم: «پنجره‌يى آچ، او نه دييه‌جك؟» گيردى طوردى، تا بو صباحه قدر؛ صوڭره اوطه‌يى اوڭا بيراقدق، ياتاق اوطه‌مه گلدم. بو صباح چيقدم، قپويى آچدم؛ ياريم دقيقه‌ده دوندم. باقدم «قدّوس قدّوس» ذكرينى ياپان بر قوش اوطه‌مده گوردم. گوله‌رك ديدم: «بو مسافر نه ايچون گلدى؟» تام بر ساعت بڭا باقدى، اوچمادى، اوركمه‌دى. بن ده اوقويوردم؛ أكمك بيراقدم، ييمه‌دى. ينه قپويى آچدم چيقدم، ياريم دقيقه‌ده گلدم؛ او مسافر غائب اولدى. صوڭره بڭا خدمت ايدن چوجق گلدى، ديدى كه: «بن بو گيجه گوردم كه، حافظ على‌نڭ قارداشى يانمزه گلمش.» بن ده ديدم: حافظ على و خسرو گبى بر قارداشمز بورايه گله‌جك. عين گونده، ايكى ساعت صوڭره چوجق گلدى ديدى: «حافظ مصطفى گلدى.» هم رسالۀِ نورڭ سربستيتنڭ مژده‌سنى، هم محكمه‌ده‌كى كتابلريمى ده قسمًا گتيردى؛ هم سرچه قوشنڭ و سنڭ، هم قدّوس قوشنڭ تعبيرينى إثبات ايتدى (كه، تصادف اولماديغنى إثبات ايتدى.) عجبا أمثالسز بر طرزده هم سرچه قوشى عجيب بر صورتده، هم قدّوس قوشى غريب بر صورتده گلوب باقماسى، صوڭره غائب اولماسى و معصوم چوجغڭ رؤياسى تام تامنه چيقماسى، رسالۀِ نورڭ حافظ على گبى بر ذاتڭ أليله بورايه گلمه‌سنڭ عين زماننه توافقى هيچ تصادف اولابيلير مى؟ هيچ بر إحتمالى وار مى كه، بر بشارتِ غيبيه اولماسين؟