uğrayacağını ihtar eden mücerreb ve muhakkaku’l-vuku hâdisatı görülen bir fıkradır.

İki küçük meseledir:

Birincisi: Risale-i Nur talebelerinin muhakeme ve istintak dairesinde bir kısmı heva ve vehim yüzünden düşmana karşı sipere girmek lâzım diye yanlış tevilleriyle mübarek hizmetlerini inkâra giderek hata edip dinsiz düşmanlarını daha ziyade şüpheye, taharriye sevk ettiklerinden hem kendileri fazla ezildiklerini, hem üstadlarını şahitsiz yalnız bıraktıklarından zahmet verdiklerini beyan ile aklı başında olana tenkid değil tenbih ve istikameti ve itidali tavsiye ediyor.

İkinci Mesele: Seciye-i âliye-i Sahabeyi ve meşreb-i nurani-i Peygamberîyi beyan eden Risale-i Nur dairesindeki feyze kanaat etmeyip bir kısım kardeşlerimizin tarîkat hevesiyle, faydasız, zararlı başka bir sohbette bulunduklarından bidayette sebeb-i ittiham Isparta’da böyle bir gösterişin dahli var olduğu tahakkuk edip, meslek-i hakikatle meslek-i tarîkat şakirdlerinin makamlarını gösteren bir ders-i ikaz-ı hakikattir.

Risale-i Nur talebelerinden beş kardeşimizden üçünün ihtiyatsızlığı ve ikisinin şahıslarına başkaların garaz etmeleriyle, Risale-i Nur’a düşmanlarının hücum ettiklerinden herkes müdafaadan çekilse, bu beş kardeşimizin çekilmemesi lâzım geldiğini beyan eden küçük bir fıkradır.

Nasıl ki Mesnevî-i Şerif, şems-i Kur’an’dan tezahür eden yedi hakikatten bir hakikatinin âyinesi olmuş, kudsî bir şeref almış. Mevlevîlerden başka daha çok ehl-i kalbin lâyemut bir mürşidi olmuş. Öyle de Risale-i Nur, şems-i Kur’an’ın ziyasındaki elvan-ı seb’ayı ve o güneşteki renk renk ve çeşit çeşit yedi nuru birden âyinesinde temessül ettirdiğinden inşâallah yedi cihetle şerif ve kudsî yedi Mesnevî kadar ehl-i hakikate bâki bir rehber ve bir mürşid olacağını müjde eder. İnşâallah Nur’un Arabî Mesnevî’si bu davayı tam tasdik edecek.