دردنجى أساس:
قرآنڭ، بتون كلماتِ إلٰهيه ايچنده جهتِ علويتنى و بتون كلاملر اوستنده جهتِ تفوّقنى آڭلامق ايسترسهڭ شو ايكى تمثيله باق:
برنجيسى:
بر سلطانڭ ايكى چشيد مكالمهسى، ايكى طرزده خطابى واردر. بريسى؛ عادى بر رعيت ايله جزئى بر ايش ايچون، خصوصى بر حاجته دائر، خاص بر تلفونله قونوشمقدر. ديگرى؛ سلطنتِ عظما عنوانيله و خلافتِ كبرا ناميله و حاكميتِ عامّه حيثيتيله أوامرينى أطرافه نشر و تشهير مقصديله بر ألچيسيله ويا بيوك بر مأموريله قونوشمقدر و حشمتنى إظهار ايدن علوى بر فرمانله مكالمهدر.
ايكنجى تمثيل:
بر آدم، ألنده بر آيينهيى گونشه قارشى طوتار. او آيينه مقدارنجه بر ايشيق و يدى رنگى جامع بر ضيا آلير. او نسبتله گونشله مناسبتدار اولور، صحبت ايدر و او ايشيقلى آيينهيى، قراڭلقلى خانهسنه ويا طام آلتندهكى باغنه توجيه ايتسه؛ گونشڭ قيمتى نسبتنده دگل، بلكه او آيينهنڭ قابليتى مقدارنجه إستفاده ايدهبيلير. ديگرى ايسه، خانهسندن ويا باغنڭ طامندن گنيش پنجرهلر آچار. گوكدهكى گونشه قارشى يوللر ياپار. حقيقى گونشڭ دائمى ضياسيله صحبت ايدر، قونوشور و لسانِ حال ايله بويله منّتدارانه بر صحبت ايدر. دير: «أى ير يوزينى ايشيغيله يالديزلايان و بتون چيچكلرڭ يوزينى گولديرن دنيا گوزلى و گوك نازدارى اولان نازنين گونش! اونلر گبى بنم خانهجگمى و باغچهجگمى ايصينديردڭ، ايشيقلانديردڭ.» حالبوكه آيينه صاحبى بويله دييهمز. او قيد آلتندهكى گونشڭ عكسى ايسه، آثارى محدوددر. او قيده گورهدر... ايشته بو ايكى تمثيلڭ دوربينيله قرآنه باق. تا كه إعجازينى گورهسڭ و قدسيتنى آڭلايهسڭ...
أوت قرآن دير كه: «أگر يردهكى آغاجلر قلم اولوب، دڭزلر مركّب اولسه، جنابِ حقّڭ كلماتنى يازسهلر، بيتيرهمزلر.» شيمدى شو نهايتسز كلمات ايچنده