نقصدن معلاّ بر قديرِ ذو الجلال، بر رحيمِ ذو الجمال، بر حكيمِ ذو الكمال اولابيلير. چونكه نهايتسز حاجاتِ إنسانيهيى ايفا ايدهجك، آنجق نهايتسز بر قدرت و محيط بر علم صاحبى اولابيلير. اويله ايسه، معبوديته لايق يالڭز اودر.
ايشته أى إنسان! أگر يالڭز اوڭا عبد اولسهڭ، بتون مخلوقات اوستنده بر موقع قزانيرسڭ. أگر عبوديتدن إستنكاف ايتسهڭ، عاجز مخلوقاته ذليل بر عبد اولورسڭ. أگر أنانيتنه و إقتدارينه گووهنوب توكّل و دعايى بيراقوب، تكبّر و دعوايه صاپسهڭ؛ او وقت اييلك و ايجاد جهتنده آرى و قارينجهدن داها آشاغى، ئورومجك و سينكدن داها ضعيف دوشرسڭ. شر و تخريب جهتنده؛ طاغدن داها آغير، طاعوندن داها مضر اولورسڭ.
أوت أى إنسان! سنده ايكى جهت وار: بريسى، ايجاد و وجود و خير و مثبت و فعل جهتيدر. ديگرى؛