الجواب: بو زمانده أهلِ ايمان اويله بر حقيقته محتاجدرلر كه؛ كائناتده هيچ بر شيئه آلَت و تابع و باصامق اولاماز و هيچ بر غرض و مقصد اونى كيرلتهمز و هيچ بر شبهه و فلسفه اونى مغلوب ايدهمز بر طرزده ايمان حقيقتلرينى درس ويرسين. عموم أهلِ ايمانڭ بيڭ سنهدن بَرى تراكم ايتمش ضلالتلرڭ هجومنه قارشى ايمانلرى محافظه ايديلسين.
ايشته بو نقطه ايچوندر كه، داخلى و خارجى يارديمجيلره و أهمّيتلى قوّتلرينه، رسالۀِ نور أهمّيت ويرمييور، اونلرى آرايوب تابع اولمايور.. تا عوامِ أهلِ ايمانڭ نظرنده، حياتِ دنيويهنڭ بعض غايهلرينه باصامق اولماسين و طوغريدن طوغرىيه حياتِ باقيهدن باشقه هيچ بر شيئه آلَت اولماديغندن، فوق العاده قوّتى و حقيقتى، هجوم ايدن شبههلرى و تردّدلرى إزاله أيلهسين.
«امّا معنوى و مقبول و ضررسز و بتون أهلِ حقيقتڭ ايستدكلرى نورانى مقاملر و اُخروى رتبهلردن، خالص قارداشلريمزدن حسنِ ظنله ويريلن و إخلاصڭزه ضرر گلمديگى حالده، أگر قبول ايتسهڭ ردّ ايديلميهجك درجهده سندلر، حجّتلر بولونديغى حالده؛ سن دگل تواضع و محويتله، بلكه شدّت و حدّتله و او مقامى سڭا ويرن قارداشلرينڭ خاطرينى قيرمقله او رتبهلردن و مقاملردن قاچييورسڭ؟»
الجواب:
ناصلكه أهلِ حميت بر إنسان، دوستلرڭ حياتنى قورتارمق ايچون كندينى فدا ايدر؛ اويله ده أهلِ ايمانڭ حياتِ أبديهلرينى تهلكهلى دشمنلردن محافظه ايتمك ايچون، لزوم اولسه (هم لزوم وار) كندم دگل يالڭز لايق اولماديغم او مقاملرى، بلكه حقيقى حياتِ أبديهنڭ مقاملرينى دخى فدا ايتمگه، رسالۀِ نوردن آلديغم درسِ شفقت جهتيله ترك ايدرم. أوت هر وقت، خصوصًا بو زمانده و بِالخاصّه ضلالتدن گلن غفلتِ عموميهده و سياست و فلسفهنڭ غلبهسنده و أنانيت و خودفروشلغڭ هيجانلى عصرنده، بيوك مقاملر هر شيئى كندينه تابع و باصامق ياپار. حتّى دنيوى مقاملر ايچون دخى مقدّساتنى آلَت ياپار. معنوى مقاملر