ايدن حزين بر غربتى حسّ ايتدم. ايشته شو غربت ايچنده آيرى ديگر بر دائرۀِ غربت آچيلدى. او ده گچن بهار گبى علاقهدار اولديغم أكثر موجودات بنى بيراقوب گيتدكلرندن حاصل اولان فرقتلى بر غربتى حسّ ايتدم. و شو غربت ايچنده بر دائرۀِ غربت داها آچيلدى كه، وطنمدن و أقاربمدن آيرى دوشوب، يالڭز قالديغمدن تولّد ايدن فرقتلى بر غربتى حسّ ايتدم. و شو غربت ايچنده، گيجهنڭ و طاغلرڭ غريبانه وضعيتى بڭا رقّتلى بر غربتى داها حسّ ايتديردى. و شو غربتدن دخى، شو فانى مسافرخانهدن أبد الآباد طرفنه حركته آماده اولان روحمى فوق العاده بر غربتده گوردم. بردن فسبحان اللّٰه ديدم؛ بو غربتلره و قراڭلقلره ناصل طايانيلير دوشوندم. قلبم فرياد ايله ديدى:
﴿يَا رَبّ! غَرِيبَمْ، بِىكَسَمْ، ضَعِيفَمْ، نَاتُوَانَمْ، عَلِيلَمْ، عَاجِزَمْ، اِخْتِيَارَمْ.﴾
﴿بِىاِخْتِيْارَمْ، اْلاَمَانْ گُويَمْ، عَفْو جُويَمْ، مَدَدْ خٰواهَمْ زِ دَرْگَاهَتْ اِلٰهِى!﴾
بردن نورِ ايمان، فيضِ قرآن، لطفِ رحمٰن إمداديمه يتيشديلر. او بش قراڭلقلى غربتلرى، بش نورانى اُنسيت دائرهلرينه چويرديلر. لسانم
﴿حَسْبُنَا اللّٰهُ وَنِعْمَ الْوَكٖيلُ﴾
سويلهدى. قلبم
﴿فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِىَ اللّٰهُ لَٓا اِلٰهَ اِلَّا هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظٖيمِ﴾
آيتنى اوقودى. عقلم دخى إضطرابندن و دهشتندن فرياد ايدن نفسمه خطابًا ديدى:
بيراق بيچاره فريادى، بلادن قيل توكّل. زيرا فرياد؛ بلا أندر خطا أندر بلادر بيل.
بلا ويرنى بولدڭسه أگر؛ صفا أندر، وفا أندر، عطا أندر بلادر بيل.