بو شعاع گرچه رسالۀِ مناجاته بڭزهيور و عين طرزده گيتمش؛ فقط بنم ايچون بو شعاع مشاهدات صورتنده و عين اليقين طرزنده گورونديگندن داها قوّتلى، داها يوكسك، داها طاتلى، داها نورليدر. بو شعاعڭ برنجى و ايكنجى مقاملرى، بو گلن آيتِ معظّمه و محتشمه اولان
﴿تُسَبِّحُ لَهُ السَّمٰوَاتُ السَّبْعُ وَالْاَرْضُ وَمَنْ فٖيهِنَّ
وَاِنْ مِنْ شَىْءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ﴾
خزينهسنڭ حشمتلى بر نكتهسى و گنيش بر تفسيرى و رمضانِ شريفڭ بر هديهسى، بر نورى و چوق بڭزهديگى رسالۀِ مناجاتڭ و او مناجاتڭ منبعى اولان مناجاتِ عَلَويه و اونڭ منبعى اولان مناجاتِ جوشنيۀِ أحمديه (عصم) و اونڭ منبعى اولان آيتِ (اِنَّ فٖى خَلْقِ السَّمٰوَاتِ وَ الْاَرْضِ) إلى آخرهنڭ إلهامى بر ضياسى و توحيدى بر فيضى اولارق هم ذكر، هم فكر صورتنده ظهور ايدن عين كلماتِ عربيهيى رمضانڭ شرفى و بر خاطرهسى ايچون عين مكرّر كلمهلرى يازييورم. كيم ايسترسه مكرّر كلمهلر يرينه، «و هكذا» دييوب اوقويه و يازهبيلير.
بو هديۀِ رمضانيه بنده ذكر جهتى و ذكر معناسى فكره غلبه ايتديگندن، سائر ذكرلر گبى عين كلمه تكرار ايديلييور. هم عمومڭ نتيجهلرى بر تك برهان اولديغندن و برهانلرڭ وجهلرى بربرينه بڭزهديگندن جملهلرى عينًا تكرار ايديلمش. و بو تكرار بڭا اوصانج ويرمييوردى. چونكه هر بر مرتبهده باشقه بر عالمڭ قپوسى آچيلييوردى. و او مخصوص مرتبۀِ برهانيهنڭ خارجنده و كائناتڭ يوزنده بولونان شهادتلرى و او شهادتلرڭ خارجى ميدانى خيالمه گورونويوردى. او حالده دگل اوصانج، بلكه غايت علوى بر ذوقِ ايمانى ويرييوردى. قرآنِ معجز البيانده ذكر معناسى و تلاوت جهتى دخى بولونديغندن غايت طاتلى تكراراتى بلاغتنه بلاغت قاتمش، نقصانيت ويرمهمش. هر نه ايسه... اون طوقوز نوردن و