بولونان «كاف نون» فابريقهسندن او قدر چابوق و قولاى و چوقلقله اولور كه؛ قرآن دير: «خالق أمر ايدر، ميدانه گلير.» مادام سن، إنتسابِ ايمانى تذكرهسيله بويله بر نقطۀِ إستناد بولابيلديگڭدن، حدسز بر قوّته و قدرته طايانهبيليرسڭ. بن ده آيتدن بو درسمى آلدقجه اويله بر قوّۀِ معنويهيى بولدم كه؛ دگل شيمديكى دشمنلريمه، بلكه دنيايه ميدان اوقويهبيلير بر إقتدارِ ايمانى حسّ ايدهرك، بتون روحمله برابر (حَسْبُنَا اللّٰهُ وَنِعْمَ الْوَكٖيلُ) ديدم.
اوچنجى مرتبۀِ نوريۀِ حسبيه:
بن او غربتلر و خستهلقلر و مظلوميتلرڭ تضييقيله دنيادن علاقهمى كسيلمش بولارق، أبدى بر دنياده و باقى بر مملكتده دائمى بر سعادته نامزد اولديغمى ايمان تلقين ايتديگى هنگامده؛ تحسّر آقيتان «اوف! اوف!»دن واز گچوب، بشاشت إظهار ايدن «اوخ! اوخ!» ديدم. فقط بو غايۀِ خيال و هدفِ روح و نتيجۀِ فطرتڭ تحقّقى، آنجق و آنجق بتون مخلوقاتنڭ بتون حركاتلرينى و سكناتلرينى و أحوال و أعماللرينى، قَولاً و فعلاً بيلن و قيد ايدن و بو كوچوجك و عاجزِ مطلق نوعِ إنسانى كندينه دوست و مخاطب ايدن و بتون مخلوقات اوستنده بر مقام ويرن بر قديرِ مطلقڭ حدسز قدرتيله و إنسانه نهايتسز عنايت و أهمّيت ويرمسيله اولابيلير، دييه دوشونوركن بو ايكى نقطهده، يعنى بويله بر قدرتڭ فعاليتى و ظاهرًا بو أهمّيتسز إنسانڭ حقيقتلى أهمّيتى حقّنده ايمانڭ إنكشافنى و قلبڭ إطمئناننى ويرن بر ايضاح ايستدم. ينه او آيته مراجعت ايتدم. ديدى كه: (حَسْبُنَا) دهكى (نَا) يه دقّت ايدوب، سنڭ ايله برابر لسانِ حال و لسانِ قال ايله (حَسْبُنَا) يى كيملر سويلهيورلر، ديڭله! أمر ايتدى. بردن باقدم كه، حدسز قوشلر و قوشجقلر اولان سينكلر و حسابسز حيوانلر و نهايتسز نباتلر و غايتسز آغاجلر دخى بنم گبى لسانِ حال ايله (حَسْبُنَا اللّٰهُ وَنِعْمَ الْوَكٖيلُ) معناسنى ياد ايدييورلر و هركسڭ يادينه گتيرييورلر كه؛ بتون