برنجيسى: إنسان، سائر حيواناته مخالف اولارق، خانهسيله علاقهدار اولديغى مِثللو دنيا ايله علاقهداردر و أقاربيله مناسبتدار اولديغى گبى، نوعِ بشر ايله ده جدّى و فطرى مناسبتداردر. و دنياده موقّت بقاسنى آرزولاديغى گبى بر دارِ أبديده بقاسنى، عشق درجهسنده آرزولايور. و معدهسنڭ غدا إحتياجنى تأمين ايتمگه چاليشديغى گبى دنيا قدر گنيش، بلكه أبده قدر اوزانان سفرهلرى و غدالرى، عقل و قلب و روح و إنسانيت معدهلرى ايچون تدارك ايتمگه فطرةً مجبوردر، چابالايور. و اويله آرزولرى و مطلبلرى وار كه، أبدى سعادتدن باشقه هيچ بر شى اونلرى تطمين ايتمييور. حتّى اوننجى سوزده إشارت ايديلديگى گبى، بر زمان (كوچكلگمده) خيالمدن صوردم: «سڭا بر ميليون سنه عمر و دنيا سلطنتى ويريلمهسنى، فقط صوڭره عدمه و هيچلگه دوشمهسنى مى ايسترسڭ؟ يوقسه باقى فقط عادى و مشقّتلى بر وجودى مى ايسترسڭ؟» ديدم. باقدم، ايكنجيسنى آرزولايوب برنجيسندن «آه» چكدى. «جهنّم ده اولسه بقا ايسترم» ديدى.