«أى إنسان! سنڭ ألڭده بولونان نفس و مالڭ سنڭ ملكڭ دگل، بلكه سڭا أمانتدر. او أمانتڭ مالكى، هر شيئه قدير، هر شيئى بيلير بر رحيمِ كريمدر. او سنڭ يانڭدهكى ملكنى سندن صاتون آلمق ايستهيور. تا سنڭ ايچون محافظه ايتسين، ضايع اولماسين. ايلريده مهمّ بر فيآت سڭا ويرهجك. سن موظّف و مأمور بر عسكرسڭ. اونڭ ناميله چاليش و حسابيله عمل ايت. اودر كه، محتاج اولديغڭ شيلرى سڭا رزق اولارق گوندرييور و سنڭ طاقتڭ يتمديگى شيلردن سنى محافظه ايدر.
سنڭ شو حياتڭڭ غايهسى، نتيجهسى؛ او مالكڭ أسماسنه و شئوناتنه بر مظهريتدر. سڭا بر مصيبت گلديگى وقت، دى:
﴿اِنَّا لِلّٰهِ وَاِنَّٓا اِلَيْهِ رَاجِعُونَ﴾
يعنى: بن مالكمڭ خدمتندهيم. أى مصيبت! أگر اونڭ إذن و رضاسيله گلدڭ ايسه، مرحبا، صفا گلدڭ! چونكه ألبته بر وقت اوڭا دونهجگز و اونڭ حضورينه گيدهجگز و اوڭا مشتاقز. مادام هر حالده بر زمان بزى حياتڭ تكاليفندن آزاد ايدهجكدر. هايدى أى مصيبت! او ترخيص و او آزاد ايتمك، سنڭ ألڭله اولسون، راضىيم. أگر بنم أمانت محافظهسنده و وظيفهپرورلگمى تجربه صورتنده سڭا أمر و إراده ايتمش، فقط سڭا تسليم اولمقلغمه إذن و رضاسى اولمازسه؛ بنم طاقتم يتدكجه، أمين اولميانه مالكمڭ أمانتنى تسليم ايتمهم!» دير.
ايشته بيڭدن بر نمونه اولارق، دهاىِ فلسفينڭ و هداىِ قرآنينڭ ويردكلرى درسلرڭ درجهلرينه باق. أوت ايكى طرفڭ حقيقتِ حالى سابقًا بيان ايديلن طرز ايله گيدييور. فقط هدايت و ضلالتده إنسانلرڭ درجهلرى متفاوتدر. غفلتڭ مرتبهلرى ده مختلفدر. هركس هر مرتبهده بو حقيقتى تماميله حسّ ايدهمز. چونكه غفلت، حسّى إبطال ايدييور. و بو زمانده اويله بر درجهده إبطالِ حسّ ايتمش كه، بو أليم ألمڭ آجيسنى أهلِ مدنيت حسّ ايتمييورلر. فقط حسّاسيتِ علميهنڭ تزايديله و هر گونده اوتوز بيڭ جنازهيى گوسترن موتڭ ايقاظاتيله او غفلت