شدّتده اولسه، او مقامِ معلّاىِ نبوّته لايق دوشمييور. ديمك قرآنِ حكيمڭ پارلاق بر إعجاز ايله، پارلاق بر صورتده گوسترديگى و إسمِ رحيمڭ وصولنه وسيله اولان حسّياتِ يعقوبيه، يوكسك بر درجۀِ شفقتدر. إسمِ ودوده وسيلۀِ وصول اولان عشق ايسه؛ زليخانڭ يوسف عليه السلامه قارشى اولان محبّت مسئلهسندهدر. ديمك قرآنِ معجز البيان، حضرتِ يعقوب عليه السلامڭ حسّياتنى، نه درجه زليخانڭ حسّياتندن يوكسك گوسترمشسه؛ شفقت دخى او درجه عشقدن داها يوكسك گورونويور. استادم إمامِ ربّانى عشقِ مجازىيى مقامِ نبوّته پك مناسب گورمديگى ايچون ديمش كه: «محاسنِ يوسفيه، محاسنِ اُخرويه نوعندن اولديغندن، اوڭا محبّت ايسه مجازى محبّتلر نوعندن دگلدر كه، قصور اولسون.» بن ده ديرم: «أى استاد! او، تكلّفلى بر تأويلدر؛ حقيقت شو اولمق گركدر كه: او، محبّت دگل، بلكه يوز دفعه محبّتدن داها پارلاق، داها گنيش، داها يوكسك بر مرتبۀِ شفقتدر.» أوت شفقت بتون أنواعيله لطيف و نزيهدر. عشق و محبّت ايسه، چوق أنواعنه تنزّل ايديلمييور.
هم شفقت پك گنيشدر. بر ذات، شفقت ايتديگى أولادى مناسبتيله بتون ياورولره، حتّى ذىروحلره شفقتنى إحاطه ايدر و رحيم إسمنڭ إحاطهسنه بر نوع آيينهدارلق گوسترر. حالبوكه عشق، محبوبنه حصرِ نظر ايدوب، هر شيئى محبوبنه فدا ايدر؛ ياخود محبوبنى إعلا و ثنا ايتمك ايچون، باشقهلرينى تنزيل و معنًا ذمّ ايدر و حرمتلرينى قيرار. مثلا برى ديمش: «گونش محبوبمڭ حُسننى گوروب اوتانييور، گورمهمك ايچون بلوط پردهسنى باشنه چكييور.» هَىْ عاشق أفندى! نه حقّڭ وار، سكز إسمِ أعظمڭ بر صحيفۀِ نورانيسى اولان گونشى بويله اوتانديرييورسڭ؟