گبى: شو سهيل او هنگامده، مكّۀِ مكرّمهده عين أبو بكر الصدّيق گبى صحابهيه تسكين و تسلّى ويروب، معلوم فصاحتيله أبو بكر الصدّيقڭ عين خطبهسنڭ مئالنده بر نطق سويلهمش. حتّى ايكى خطبهنڭ كلمهلرى بربرينه بڭزر.
هم سراقهيه فرمان ايتمش كه:
﴿كَيْفَ بِكَ اِذَا اُلْبِسْتَ سُوَارَىْ كِسْرٰى﴾
دييه، «كسرىنڭ ايكى بيلهزيگنى گيهجكسڭ!» حضرتِ عُمَر زماننده كسرى محو ايديلدى، زينتلرى و شاهانه بيلهزيكلرى گلدى؛ حضرتِ عُمَر سراقهيه گيديردى. ديدى:
﴿اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذٖى سَلَبَهُمَا كِسْرٰى وَاَلْبَسَهُمَا سُرَاقَةَ﴾
إخبارِ نبوىيى تصديق ايتديردى.
هم فرمان ايتمش كه:
﴿اِذَا ذَهَبَ كِسْرٰى فَلَا كِسْرٰى بَعْدَهُ﴾
دييه، «كِسراىِ فارس گيتدكدن صوڭره، داها كسرى چيقميهجق!» خبر ويرمش، هم اويله اولمش.
هم كسرى ألچيسنه ديمش: «شيمدى كسرىنڭ اوغلى شيرويه پرويز، كسرىيى ئولديردى.» او ألچى تحقيق ايتمش، عين وقتده اويله اولمش؛ او ده إسلام اولمش. بعض أحاديثده، او ألچينڭ آدى فيروزدر.
هم (نقلِ صحيحِ قطعى ايله) حاطب ابن بَلتعهنڭ، گيزلى قُريشه گوندرديگى مكتوبى خبر ويرمش. حضرتِ على ايله مقدادى گوندرمش. «فلان موقعده بر شخصده شويله بر مكتوب وار. آليڭز، گتيريڭز!» گيتديلر، عين يردن عين مكتوبى گتيرديلر. حاطبى جلب ايتدى. «نهدن ياپدڭ؟» ديمش؛ او ده عذر بيان ايتمش، عذرينى قبول ايتمش.
هم (نقلِ صحيح ايله) عُتبه ابن أبى لهب حقّنده فرمان ايتمش كه:
﴿يَاْكُلُهُ كَلْبُ اللّٰهِ﴾
دييه، عُتبهنڭ عاقبتِ فجيعهسنى خبر ويرمش. صوڭره يم