يوز سنه قدر إختيارلانماسى و قلعه آلتندهكى غايت حياتدار و مجمعِ أحباب اولان مدرسهمڭ وفاتى، عموم عثمانلى دولتنده بتون مدرسهلرڭ وفاتنى گوسترن جنازهسنڭ معنوى عظمتنه إشارةً قوجه وان قلعهسنڭ يكپاره طاشى، اوڭا بر مزار طاشى اولمش. عادتا او مدرسهدهكى سكز سنه أوّل بنمله برابر بولونان مرحوم طلبهلرم، قبرلرنده بنمله برابر آغلايورلر. بلكه او قصبهنڭ خرابه ديوارلرى، طاغلمش طاشلرى بنمله برابر آغلايورلر و اونلرى آغلايور گبى گوردم.
بن او وقت آڭلادم كه، وطنمدهكى بو غربته طايانهميهجغم؛ يا بن ده قبره اونلرڭ ياننه گيتمهلىيم وياخود طاغده بر مغارهيه چكيلوب أجلمى اوراده بكلهملىيم دييه دوشوندم. ديدم: مادام دنياده بويله تحمّل ايديلمز، صبرشكن، مقاومتسوز، يانديريجى فرقتلر وار. ألبته موت، حياته راجحدر. حياتڭ بو آغير وضعيتى چكيلير دردلردن دگلدر. او وقت جهاتِ ستّه دينيلن آلتى جهته نظر گزديردم، قراڭلقلى گوردم. او شدّتِ تأثّردن گلن غفلت بڭا دنيايى قورقونج، بوش، خالى، باشمه ييقيلاجق بر طرزده گوستردى. روحم ايسه، دشمن وضعيتنى آلان حدسز بلالره قارشى بر نقطۀِ إستناد آراركن و روحده أبده قدر اوزانان حدسز آرزولرى تطمين ايدهجك بر نقطۀِ إستمداد تحرّى ايدركن و او حدسز فراق و إفتراقدن و تخريب و وفاتدن گلن حزن و غمه قارشى تسلّى بكلركن، بردن قرآنِ معجز البيانڭ
﴿سَبَّحَ لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِ وَهُوَ الْعَزٖيزُ الْحَكٖيمُ ۞
لَهُ مُلْكُ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِ يُحْيٖى وَيُمٖيتُ وَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَىْءٍ قَدٖيرٌ﴾
آيتنڭ حقيقتى تجلّى ايتدى. او رقّتلى، فرقتلى، دهشتلى، حزنلى خيالدن بنى قورتاردى، گوزيمى آچديردى.
باقدم كه، ميوهدار آغاجلرڭ باشلرندهكى ميوهلرى تبسّم ايدر بر طرزده بڭا باقييورلر؛ بزه ده دقّت ايت، يالڭز خرابهزاره باقوب طورمه دييورلردى. بو آيتِ