مخدومى و صحابه عالملرينڭ ايچنده أڭ ممتازلرندن اولان او ذاتِ مبارك چارشو ايچنده، آليش ويريشده، قرق پاره‌لق بر مسئله‌دن، إقتصاد ايچون و تجارتڭ مدارى اولان أمنيت و إستقامتى محافظه ايچون شدّتلى مناقشه ايتمش. بر صحابه اوڭا باقمش. روىِ زمينڭ خليفۀِ ذى‌شانى اولان حضرتِ عُمَرڭ مخدومنڭ قرق پاره ايچون مناقشه‌سنى عجيب بر خسّت توهّم ايده‌رك او إمامڭ آرقه‌سنه دوشوب، أحوالنى آڭلامق ايستر. باقدى كه حضرتِ عبد اللّٰه خانۀِ مباركنه گيردى. قپوده بر فقير آدم گوردى. بر پارچه أگلندى؛ آيريلدى، گيتدى. صوڭره خانه‌سنڭ ايكنجى قپوسندن چيقدى، ديگر بر فقيرى اوراده ده گوردى. اونڭ ياننده ده بر پارچه أگلندى؛ آيريلدى، گيتدى. اوزاقدن باقان او صحابه مراق ايتدى. گيتدى او فقيرلره صوردى: «إمام سزڭ يانڭزده طوردى، نه ياپدى؟» هر بريسى ديدى: «بڭا بر آلتون ويردى.» او صحابه ديدى: «فسبحان اللّٰه! چارشو ايچنده قرق پاره ايچون بويله مناقشه ايتسين ده، صوڭره خانه‌سنده ايكى يوز غروشى كيمسه‌يه سزديرمه‌دن كمالِ رضاىِ نفسله ويرسين!» دييه دوشوندى، گيتدى، حضرتِ عبد اللّٰه ابن عُمَرى گوردى. ديدى: «يا إمام! بو مشكلمى حلّ ايت. سن چارشوده بويله ياپدڭ، خانه‌ڭده ده شويله ياپمشسڭ.» اوڭا جوابًا ديدى كه: «چارشوده‌كى وضعيت إقتصاددن و كمالِ عقلدن و آليش ويريشڭ أساسى و روحى اولان أمنيتڭ، صداقتڭ محافظه‌سندن گلمش بر حالتدر؛ خسّت دگلدر. خانه‌مده‌كى وضعيت، قلبڭ شفقتندن و روحڭ كمالندن گلمش بر حالتدر. نه او خسّتدر و نه ده بو إسرافدر.»

إمامِ أعظم، بو سرّه إشارت اولارق

﴿لَا اِسْرَافَ فِى الْخَيْرِ كَمَا لَا خَيْرَ فِى الْاِسْرَافِ﴾

ديمش. يعنى: «خيرده و إحسانده (فقط مستحق اولانلره) إسراف اولماديغى گبى، إسرافده ده هيچ بر خير يوقدر.»