بر زمان حضرتِ غوثِ أعظم شيخ گيلانىنڭ (قس) تربيهسنده، نازدار و إختياره بر خانمڭ بر تك أولادى بولونويورمش. او محترم إختياره، گيتمش اوغلنڭ حجرهسنه؛ باقييور كه، اوغلى بر پارچه قورو و سياه أكمك ييور. او رياضتدن ضعفيتيله والدهسنڭ شفقتنى جلب ايتمش. اوڭا آجيمش. صوڭره حضرتِ غوثڭ ياننه شكوا ايچون گيتمش. باقمش كه، حضرتِ غوث قيزارتيلمش بر طاووق ييور. نازدارلغندن ديمش: «يا استاد! بنم اوغلم آجلقدن ئولويور. سن طاووق يرسڭ!» حضرتِ غوث طاووغه ديمش: (قُمْ بِاِذْنِ الله!) او پيشمش طاووغڭ كميكلرى طوپلانوب، طاووق اولارق يمك قابندن طيشارى آتيلديغنى، معتمد و موثوق چوق ذاتلردن حضرتِ غوث گبى كراماتِ خارقهيه مظهريتى دنياجه مشهور بر ذاتڭ بر كرامتى اولارق معنوى تواترله نقل ايديلمش. حضرتِ غوث ديمش: «نه وقت سنڭ اوغلڭ ده بو درجهيه گليرسه، او زمان او ده طاووق يسين.»
ايشته حضرتِ غوثڭ بو أمرينڭ معناسى شودر كه: نه وقت سنڭ اوغلڭ ده روحى جسدينه، قلبى نفسنه، عقلى معدهسنه حاكم اولسه و لذّتى شكر ايچون ايستهسه، او وقت لذيذ شيلرى ييهبيلير...
دردنجى نكته:
«إقتصاد ايدن، معيشتجه عائله بلاسنى چكمز» مئالنده (لَا يَعُولُ مَنِ اقْتَصَدَ) حديثِ شريفى سرّيله: إقتصاد ايدن، معيشتجه عائله زحمت و مشقّتنى چوق چكمز. أوت إقتصاد، قطعى بر سببِ بركت و مدارِ حسنِ معيشت اولديغنه او قدر قطعى دليللر وار كه، حدّ و حسابه گلمز. أزجمله: بن كندى شخصمده گورديگم و بڭا خدمت و آرقداشلق ايدن ذاتلرڭ شهادتلريله دييورم كه: إقتصاد واسطهسيله بعضًا بره اون بركت گوردم و آرقداشلرم گورديلر. حتّى طوقوز سنه (شيمدى اوتوز سنه) أوّل بنمله برابر بوردوره نفى ايديلان