محبوبِ سرمدينڭ چشمۀِ رحمتنه نماز ايله توجّه ايتمكله ايچيلهبيلير.
أوت فطرةً أبديتى ايستهين و أبد ايچون خلق اولنان و أزلى و أبدى بر ذاتڭ آيينهسى اولان و نهايتسز درجهده نازك و لطافتلى بولونان ذىشعور بر سرِّ إنسانى، ذىنور بر لطيفۀِ ربّانيه؛ شو قساوتلى، أزيجى و صيقنتيلى، گچيجى و ظلماتلى و بوغوجى اولان أحوالِ دنيويه ايچنده، ألبته تنفّسه پك چوق محتاجدر و آنجق نمازڭ پنجرهسيله نَفَس آلابيلير.
اوچنجى ايقاظ: أى صبرسز نفسم! عجبا گچمش گونلردهكى عبادت كلفتنى و نمازڭ مشقّتنى و مصيبت زحمتنى، بوگون دوشونوب مضطرب اولمق، هم گلهجك گونلردهكى عبادت وظيفهسنى و نماز خدمتنى و مصيبت ألمنى، بوگون تصوّر ايدوب صبرسزلق گوسترمك هيچ كارِ عقل ميدر؟ شو صبرسزلقده مثالڭ شويله بر سرسم قوماندانه بڭزر كه: دشمنڭ