نه قدر گوزل، نه قدر خوش، نه قدر لازم و مناسب اولديغنى آڭلاميان إنسان، إنسان دگل...
عصر وقتنده كه او وقت، هم گوز موسمِ حزينانهسنى و إختيارلق حالتِ محزونانهسنى و آخر زمان موسمِ أليمانهسنى آڭديرر و خاطرلاتديرر. هم يومى ايشلرڭ نتيجهلنمسى زمانى، هم او گونده مظهر اولديغى صحّت و سلامت و خيرلى خدمت گبى نعمِ إلٰهيهنڭ بر يكونِ عظيم تشكيل ايتديگى زمانى، هم او قوجه گونشڭ اُفوله مَيل ايتمسى إشارتيله؛ إنسان بر مسافر مأمور و هر شى گچيجى، بىقرار اولديغنى إعلان ايتمك زمانيدر.
شيمدى أبديتى ايستهين و أبد ايچون خلق اولنان و إحسانه قارشى پرستش ايدن و فراقدن متألّم اولان روحِ إنسان، قالقوب آبدست آلوب شو عصر وقتنده ايكندى نمازينى قيلمق ايچون قديمِ باقى و قيّومِ سرمدينڭ درگاهِ صمدانيهسنه عرضِ مناجات