بو فرقانِ جليل الشّان، او توحيده ناطق برهان، بتون آيات صادق لسان. شعاعاتِ بارقۀِ ايمان. برابر دير كه:
﴿لَا اِلٰهَ اِلَّا هُوَ﴾
قولاغى گر ياپيشديرسهڭ شو فرقانڭ سينهسنه، دريندن تا درينه، صريحًا ايشيديرسڭ سماوى بر صدا دير كه:
﴿لَا اِلٰهَ اِلَّا هُوَ﴾
او سسدر غايتًا علوى، نهايت درجه جدّى، حقيقى پك صميمى، هم نهايت مونس و مقنع و برهانله مجهّزدر. مكرّر دير كه:
﴿لَا اِلٰهَ اِلَّا هُوَ﴾
شو برهانِ منوّرده، جهاتِ ستّهسى شفّاف كه، اوستنده منقّشدر مزهّر سكّۀِ إعجاز، ايچنده پارلايان نورِ هدايت دير كه:
﴿لَا اِلٰهَ اِلَّا هُوَ﴾
أوت آلتنده نسج اولمش مهفهف منطق و برهان، صاغنده عقلى إستنطاق؛ مرفرف هر طرف، أذهان «صدقت» دير كه:
﴿لَا اِلٰهَ اِلَّا هُوَ﴾
يمين اولان شمالنده، ايدر وجدانى إستشهاد. أمامنده حسنِ خيردر، هدفنده سعادتدر. اونڭ مفتاحيدر هر دم كه:
﴿لَا اِلٰهَ اِلَّا هُوَ﴾
أمام اولان وراسنده اوڭا مسند سماويدر كه، وحىِ محضِ ربّانى. بو شش جهت ضياداردر؛ بروجنده تجلّيدار كه:
﴿لَا اِلٰهَ اِلَّا هُوَ﴾
أوت وسوسۀِ سارق، باوَهم شبهۀِ طارق، نه حدّى وار كه او مارق، گيرهبيلسين بو بارق قصره. هم شارق كه، سور سورهلر شاهق، هر كلمه بر مَلكِ ناطق كه:
﴿لَا اِلٰهَ اِلَّا هُوَ﴾