هلاكته سَوق ايتمك ايچون چاغيروب، باغيرييور. زيرا دهشتلى بر مصيبته اوغرايان آدم، سكونى ايچنده كائناتڭ هر طرفندن ضررلى حركتلرى و سكوتى ايچنده هر طرفدن قورقونج صيحهلرى تخيّل ايدييور. مع هذا رعد سسنى ايشيتديگى وقت، اونڭ صيحهلرينى كندينه قارشى نعرهلر اولديغنى ظن ايدر. زيرا قورقان و خائن بر آدم، هر صيحهيى عليهنه ظن ايدر.
صوڭره، رعد، برق آراسنده بر رفاقتِ ذكريه بولونديغندن، بريسندن بحث ايديلديگى زمان ئوتهكيسى ده وَلَوْ طفيلى يعنى، دعوتسز اولسون ذهنه گلير، اوندن ده بحث ايديلير. ايشته بو مناسبتله قرآنِ كريم (رَعْدٌ) دن صوڭره (وَبَرْقٌ) ديمش و تنكيريله برقڭ پك غريب و عجيب اولديغنه إشارت ياپمشدر. أوت برقڭ چاقماسيله ظلمات عالمى ئولور، اورتهدن قالديريلهرق عدم درياسنه آتيلير. و آنى اولارق برقڭ ئولوميله ده ظلمات عالمى ديريلير، ميدانِ حشره گلير. صانكه برق سونديگى زمان عالمى تمامًا دومانيله طولديران حقيقتى مجهول بر آتشدر كه گورن آدم سطحى بر نظر دگل، إمعان ايله دقّتى لازمدر كه؛ قدرتڭ آثارِ عظمتنى گورسون. صوڭره سامع منافقلرڭ شو مصيبتڭ چيقماز صوقاغنه گيردكلرنده نه گبى بر تدبيرده بولونديلر دييه كندى كندينه دوشونمگه باشلار ايكن، قرآنِ كريم دوشونمهسنه إحتياج بيراقمهدن (يَجْعَلُونَ اَصَابِعَهُمْ فٖى اٰذَانِهِمْ مِنَ الصَّوَاعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِ) دييه اونلره بر ملجأ، بر قورتولوش چارهسى قالماديغنه إشارت ايتمشدر. حتّى بوغولان آدم دڭزڭ اورتهسنده بر اوت پارچهسنه إلتجا ايتديگى گبى، بونلر ده شاشقينلقلرندن پارمقلرڭ اوجنى دگل، پارمقلرينى تمامًا قولاقلرينه صوقويورلر. صانكه مصيبتلرى، دهشت قيرباجيله اونلرڭ أللرينى وورييور. اونلر ده آجيسندن پارمقلرينى جيبلرينه دگل، شاشقينلقدن قولاقلرينه صوقويورلر.