شاكردر، حمد ايدر، عمرڭ گچمهسنى ايستهمز.
﴿اَلْمُسْتَرٖيحُ الْعَاطِلُ شَاكٍ مِنْ عُمْرِهٖ وَالسَّاعِىُ الْعَامِلُ شَاكِرٌ﴾
كلّى دستوردر. هم او سرّ ايلهدر كه: «راحت، زحمتده؛ زحمت، راحتدهدر.» جملهسى ضربِ مَثل اولمشدر.
أوت جماداته دقّتله نظر ايديلسه: بِالقوّه يالڭز إستعداد و قابليت جهتنده ناقص قالوب إنكشاف ايتمه ينلرڭ، غايت بر إجتهاد و سعى ايله إنبساط ايدوب بِالقوّهدن بِالفعل صورتنه گچمهسنده، مذكور سنّتِ إلٰهيه دستوريله بر طور گورونويور. و او طور إشارت ايدر كه: او وظيفۀِ فطريهده بر شوق و او مسئلهده بر لذّت واردر. أگر او جامدڭ عمومى حياتدن حصّهسى وارسه، شوق كنديسنڭ اولور؛ يوقسه، او جامدى تمثيل ايدن، نظارت ايدن شيئه عائددر. حتّى بو سرّه بناءً دينيلهبيلير: لطيف، نازك صو إنجماد أمرينى آلديغى وقت، اويله شدّتلى بر شوق ايله او أمره إمتثال ايدر كه، دميرى شقّ