دوشمشلر. (وَبِالْقَدَرِ خَيْرِهٖ وَشَرِّهٖ) اولان بر ركنِ ايمانى يى تأويل ايتمشلر.
ايكنجى شِقّ كه: «گناهِ كبيره يى ايشله ين، ناصل مؤمن قالابيلير؟» دييه سؤاللرينه جواب ايسه؛ أوّلا سابق إشارتلرده اونلرڭ خطاسى قطعى بر صورتده آڭلاشيلمشدر كه، تكراره حاجت قالمامشدر. ثانيًا: نفسِ إنسانيه، معجّل و حاضر بر درهم لذّتى؛ مؤجّل، غائب بر بطمان لذّته ترجيح ايتديگى گبى، حاضر بر طوقات قورقوسندن، ايلريده بر سنه عذابدن داها زياده چكينير. هم إنسانده حسّيات غالب اولسه، عقلڭ محاكمهسنى ديڭلهمز. هوس و وهمى حكم ايدوب، أڭ آز و أهمّيتسز بر لذّتِ حاضره يى، ايلريده غايت بيوك بر مكافاته ترجيح ايدر. و آز بر حاضر صيقنتيدن، ايلريده بيوك بر عذابِ مؤجّلهدن زياده چكينير. چونكه توهّم و هوس و حسّ، ايلرى يى گورمييور بلكه إنكار ايدييورلر. نفس دخى يارديم ايتسه، محلِّ ايمان اولان قلب و عقل صوصارلر، مغلوب اولويورلر.