تبعيتله إقتدا ايدوب دعاسنه آمين ديرلر.(حاشيه) باق، هم اويله بقا گبى بر حاجتِ عامّه ايچون دعا ايدييور كه؛ دگل أهلِ أرض، بلكه أهلِ سماوات، بلكه بتون موجودات نيازينه إشتراك ايدوب لسانِ حال ايله: «اوخ، أوت يا ربّنا! وير، دعاسنى قبول ايت. بز ده ايستهيورز.» دييورلر. هم باق! اويله حزينانه، اويله محبوبانه، اويله مشتاقانه، اويله تضرّعكارانه سعادتِ
___
(حاشيه): أوت مناجاتِ أحمديه (عصم) زمانندن شيمدىيه قدر بتون اُمّتڭ بتون صلاتلرى و صلواتلرى اونڭ دعاسنه بر آمينِ دائمى و بر إشتراكِ عموميدر. حتّى اوڭا گتيريلن هر بر صلوات دخى، اونڭ دعاسنه برر آميندر و امّتنڭ هر بر فردى، هر بر نمازڭ ايچنده اوڭا صلات و سلام گتيرمك و قامتدن صوڭره شافعيلرڭ اوڭا دعا ايتمهسى؛ اونڭ سعادتِ أبديه خصوصندهكى دعاسنه غايت قوّتلى و عمومى بر آميندر. ايشته بتون بشرڭ فطرتِ إنسانيت لسانِ حاليله، بتون قوّتيله ايستديگى بقا و سعادتِ أبديهيى؛ او نوعِ بشر نامنه ذاتِ أحمديه (عصم) ايستهيور و بشرڭ نورانى قسمى، اونڭ آرقهسنده آمين دييورلر. عجبا هيچ ممكن ميدر كه، شو دعا قبوله قرين اولماسين؟