گزر، گچر. اويله ده: سلطانِ أزلى يه ايمان ايله إنتساب ايدن و عملِ صالح ايله إطاعت ايدن بر إنسان، شو مسافرخانۀِ دنيا منزللرندن و عالمِ برزخ و عالمِ محشر دائره‌لرندن و هكذا قبردن صوڭره‌كى بتون عالملرڭ گنيش حدودلرندن برق و براق سرعتنده گچر. تا سعادتِ أبديه يى بولور. و شو حقيقتى قطعى إثبات ايدر و أصفياء و أوليايه گوسترر.
هم ده قرآنڭ حقيقتى دير كه: «أى مؤمن ! سنده‌كى نهايتسز محبّت قابليتنى، چركين و نقصان و شرور و سڭا مضر اولان نفسِ أمّاره‌ڭه ويرمه. اونى محبوب و اونڭ هواسنى كنديڭه معبود إتّخاذ ايتمه. بلكه سنده‌كى او نهايتسز محبّت قابليتنى، نهايتسز بر محبّته لايق، هم نهايتسز سڭا إحسان ايده‌بيلن، هم إستقبالده سنى نهايتسز مسعود ايدن، هم بتون علاقه‌دار اولديغڭ و اونلرڭ سعادتلريله مسعود اولديغڭ بتون ذاتلرى، إحساناتيله مسعود ايدن، هم نهايتسز كمالاتى