ثالثًا: او دعا، ناصلكه ذاتِ أحمديهيه باقديغى وقت مبالغهدن منزّه و عينِ حقيقت اولويور؛ اويله ده، او دعادهكى يوزر أسماءِ حسنىنڭ حقيقتلرينه باقديغى زمان دگل مبالغه، بلكه اونلرڭ نهايتسز تجلّيلرندن گلمهسى ممكن و گلهبيلن فيضلرڭ نهايتسزلگنى گوسترمك ايچون پك آز بر قسمنى مخبرِ صادق (عصم) خبر ويرمش و تشويق ايچون مبهم و مطلق بيراقمش. صوڭره مرورِ زمانله او قضيۀِ ممكنه و مطلقه، بِالفعل واقع و كلّيه تلقّى ايديلمش.
رابعًا: «يگرمنجى لمعۀِ إخلاص»ده بر آدمه بش يوز سنهلك بر گنيشلكده بر جنّت ويريلمسنه دائر اولان بر حاشيه وار. اوڭا ده باق، گور كه؛ او قوجه جنّتڭ ويريلمسى، بيلمديگمز طرزده بر مالكيت دگل، بلكه إنسان ناصل خصوصى خانهسنه چوق جهتلرله مالكدر، صاحبدر؛ اويله ده زمين يوزندهكى شيلره چوق طويغولريله بر نوع مالكدر، تصرّف و إستفاده ايدهبيلير. هم قوجه دنيايى، بنم خانهمدر، بڭا ويرمش و گونش لامبامدر دييهبيلير. ديمك بعض فوق الحدّ، خارقه و عقل خارجندهكى بر قسم ثوابلر، بو مذكور حقيقته باقار.
هم إسلاميتده هر ثوابڭ، هر فضيلتِ أعمالڭ أڭ أوّل مظهرى و بزلرڭ بر دعاده، بر ذرّه ثوابمزده، او دعاده بر طاغ قدر ثواب و فيضى قزانان ذاتِ أحمديه (عصم)، خصوصى وردلر و دعالر و شريعت و رسالت جهتيله دگل، بلكه ولايتِ أحمديه نقطهسنده و عمومى اولميان درسلرنده، كندينه ويريلن أڭ يوكسك مرتبهيى بيان ايدر. كندينه تام تبعيت ايدن خاص وارثلرينى، او نقطهلره تشويق ايدر. (وَالْعِلْمُ عِنْدَ اللّٰهِ ۞ لَا يَعْلَمُ الْغَيْبَ اِلَّا اللّٰهُ) ديدم.
او وسوسه ايدوب شبههلره دوشن آدم، لِلّٰهِ الحمد قورتولدى، تام قناعتى گلدى. بلكه سزڭ بعضيلريڭزه فائدهسى وار دييه سزه ده گوندردم. عمومڭزه بيڭلر سلام.
* * *