ايتديگڭزى و بر قسمنڭ ده حكايه ايديلديگنى اوقودم. اوقودقجه سزڭله برابر قلبم حزين حزين آغلامقدن كنديمى آلامامقده ايدم. حتّى يانمده بولونان والدهمه دخى اوقودم. اوقوركن والدهم آغلايور، گوزلرندن ياشلر دوكولويوردى. بن ده آغلامامق ايچون نفسمه جبر ايدييوردم. ديگر طرفدن ده، عجبا طىّ ايديلن قسمندن ده برآز يازيلسه ايدى.
خسرو
* * *
أى استادِ معظّم!
آتابگه گلن رمضان ميوهسى اولان و رمضانِ شريفڭ حكمتلرينى بيلديرن سوز، بزى ايقاظ و بيلمديگمز حكمتلرى تصريح ايدييور. اوقوديغم هر سوز، نشر ايتديگڭز او علوى حقيقتلر ايچون عاجز لسانم توصيف و تقديردن عاجز قالييور. و گورويور و آڭلايورم و اويله ايمان ايدييورم كه؛ بر زمان گلهجك، بو رسالات الأنوار و مكتوبات النور، ايچين ايچين آتشلهنن، فوران ايدن بر طاغ گبى حرارتله نورفشان بر منبع قوّتنه تصاحب ايدهجك. و بلكه ده ايتمشدر. بر دوگمهسنه باصمقله هر طرفى ضيايه مستغرق ايدن بر ألكتريق ديناموسى گبى، كندندن چوق اوزاق مسافهلرى ايقاظ و إرشاد نوريله إحاطه ايدهجكدر.
نورڭ أسكى طلبهسى مرحوم لطفينڭ آرقداشى
ذكى
* * *