تضرّع و نيازم واردر و نه قدر گوزياشلرم بولونهجقدر. قرآنى خدمت اوغرنده، أرضڭ سكنهسى قدر حياتم اولسه، هر بريسنى فدا ايتمگى، نه بيوك سعادت و شرف قبول ايتمشم.
أى سَوْگيلى استادم! أى قيمتدار خواجهم! أى سنهلردن بَرى آراديغم محترم مرشدم! أى عزيز دلاّلِ قرآن!
إضطرابلريمڭ سروره إنقلاب ايتمكده اولديغنى حسّ ايدييورم. اوزاقده اولانڭ قصورى گورولمز، طوقات ياقينده اولانه وورولور. قلبم بو جملهلره (هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّى) دييور. فقط دماغمدن سيلنمهين بر شى وارسه، او ده عزيز استاديمڭ ألملرينه إشتراك ايتمكدى.
محترم مرشدم! كيمڭ حدّى وار كه، رسالهلرڭ بريسنه أل اوزاتسين وياخود بر صحيفهسنه ديل اوزاتسين وياخود بر جملهسنى تنقيد ايتسين وياخود بر كلمهسنه، حتّى بر حرفنه و بلكه بر نقطهسنه إعتراضده بولونسون.
بِلا إستثنا هر فرد إستحسان ايدركن، بويله بر شى ياپمق ايچون، بو جرئتى كيمدن آلايم. يوق، سَوْگيلى استادم، مستريح اولڭز؛ سنهلردن بَرى چكمكده اولديغڭز، قلعهبند جزاسندن پك شديد عذابڭزه، بر باشقه و مهمّ ألم قاتيلماسنه طرفدار اولانلره بر پارچه ميل ايتمك شويله طورسون، بلكه بو حالڭ شدّتله و بلكه فدائيسى اولارق عليهده اولديغمه، وجدانمڭ تصديقى كافى بر شاهددر.
أحمد خسرو
* * *