قرآنه كه، عصيانمزه باقوب، بزلرى حلقۀِ إرشادندن خارج و حالِ أصليمزده بيراقمادى و إن شاء اللّٰه ايكى جهانده ده بيراقميهجقدر.
سَوْگيلى استاد! هر ايكى پارچهيى إستنساخ ايدركن قلبمه گلدى كه، أصللرينى تقليد ايتميهيم. زيرا اوزرلرنده ظاهر اولان أزهارِ توافقى، جلوۀِ بدايع باشقه طرزده كندينى ناصل گوسترهجك ديدم. و تقديمِ عاجزانهم اولان ايكى نسخهدهكى صنعتِ بديعه، عقل و إستعدادِ بشردن پك اوزاق بر طرزده گويا تزگاهنده ئولچولهرك، بيچيلهرك، هر حرفى بر وزنِ قصدى ايله ظهور ايتديگنى گوسترييور. و شو زمانڭ عقلدن اوزاق أبلهلرينه معنًا دييورلر كه؛ بزم حالاً اوزريمزده تجلّى ايدن جلوۀِ جمالى، عقلڭزله ئولچهمزسڭز، يالڭز گوزلريڭز وارسه گورهبيليرسڭز.
أوت بهارده زمينڭ يوزنده صنعتِ ربّانيه ايله هر طرفده سندسمثال چيچكلرڭ آچيلمهلرى؛ جزئى شعورى اولان كيمسه، بر قادرِ مطلق اولان ذاتِ ذو الجلالدن باشقهسنه ويرهمز. اويله ده، رسالهلر عموميتله قرآن عمرينڭ عصرلر، سنهلرندن اون دردنجى عصر نوروزِ سلطانى مِثللو بر بهارى طاشييورلر. آرى قدر عقلى اولان، بو بهارده بو چيچكلردن إستفاده ايتمزسه نه دينير؟ و قوجه بهارى گورمهين أهلِ بصيرته نه دينير؟ و گوروب ده كندينى قيشده زمهريره آتانه نه دينير؟ هيهات! كندينه ذىشعور و أهلِ فكر و أهلِ بصيرت سوسى ويرنلره...
وار اول، أى سَوْگيلى استاد! سن بو قرآنى ألماسلر ايله، او قوجه بهارڭ مبشّريسڭ. «جنابِ حق، مقصود و مراديڭزه نائل بيورسون، آمين» دعاسيله دست و دامنِ معلّالرينى اوپرم أفنديم حضرتلرى.
فقير طلبهڭز
على
* * *