veriyor. Mi’rac ve haşr-i cismanî ve kader ve cüz-i ihtiyarî gibi meseleler… Halbuki eski ulemanın eserlerindeki derin meseleleri âmî ve tecrübesiz gençlere bulantı vermemek için ders verilmesi men’ ve yasak ediliyordu. Fakat Risale-i Nur, en derin mesaili en âmîye belki bir çocuğa zararsız olarak bildiriyor.

İkinci Hâssa: Nasıl bir memlekete lâzım olan su, dağlara açılan küngânlar ve kanallarla getirilirken, şimdi nereye vurulsa su çıkaran bir âlet icad edilmesi temsili gibi; iman ve marifetullah olan âb-ı hayatı getirmek için uzak yerlere tâ semavata ve âlemin mecmuuna lüzum kalmayarak, her bir şeyde o âb-ı hayatı çıkaran Kur’an-ı Hakîm’in tezgahından nurani bir asânın çıkmasına benzer.

İşte Hazret-i Musa aleyhisselâmın asâsı ile bir taşta on iki çeşme akıtması ve beraberindekileri susuzluktan kolayca kurtarması gibi; Risale-i Nur da bir asâ-yı Kur’anî olarak herkesin fehmine göre âb-ı hayatı içiriyor ve yerini gösterip susuzluktan kurtarıyor.

Hem de Risale-i Nur’un kırk mecmuasından Asâ-yı Musa namındaki bir mecmuası, o asâ-yı Kur’anînin bir ucudur.