BEŞİNCİ ŞUÂ:

Risale-i Nur’un Şuâlarının telifinden otuz beş sene evvel tabedilmiş olan Muhakemat-ı Bediiye’ye tetimme olmak üzere bir kısım müsveddesi yazılmış olan ve eşrat-ı saatten bahseden bu Şuâ, ihtiva ettiği hakikatleriyle çok münkirlerin ağızlarını tıkamakta ve çok mülhidlerin kulaklarını çınlatmakta ve bir kısım ehl-i inkârın asırlardan beri İslâm’ın mazisine istihkarane gönderdikleri nazarlarına mukabil mazi-i İslâm’a hayretkârane baktırmakta ve 1300 seneden beri her asırda yaşamış milyonlarla müslümanların lisanlarında ve meclislerinde mütemadiyen medar-ı bahsolmuş eşrat-ı saatten haber veren ihbarat-ı gaybiyeyi bu zamanda tebellür ettirerek istihsankârane göstermekte ve çok insanların eğrilmiş akidelerini düzeltmekte ve istikbal hâdisatını hakikatiyle ve gayet ciddi ve latîf bir üslup ile ve gayet doğru olarak hem pek ciddi bir surette ihbar etmekte ve yalnız yanlış telakki edilmek ihtimalinden dolayı herkese gösterilmesine müsaade edilmeyerek mahrem tutulmakta olan gayet feyyaz bir risaledir.

Bu Şuâ فَقَدْ جَٓاءَ اَشْرَاطُهَا âyetinin bir nüktesi olmakla beraber, bu zamanda akide-i müslimîni vikaye ve şübehattan muhafaza için yazılmış olup âhirzamanda vukua gelecek hâdisata dair rivayet edilen hadîslerin bir kısmının müteşabihat-ı Kur’aniye gibi derin manaları bulunduğundan, bu gibi hadîslerle ihbar edilen hâdisat vukua geldikten sonra وَمَا يَعْلَمُ تَاْوٖيلَهُٓ اِلَّا اللّٰهُ وَالرَّاسِخُونَ فِى الْعِلْمِ âyetinin beşaretiyle ilimde rüsuh sahibi olanlar tevil ile anlarlar ve izhar ederler. O vakit mana-yı hadîsin ihbar ettiği vak’a bilinebilir ve maksat ne olduğu anlaşılabilir.

Bu Şuâ bir mukaddime ile yirmi üç meseledir.

Mukaddime: Beş noktadır.

Birinci Nokta: İman ve sırr-ı teklif, ihtiyar dairesinde bir imtihan ve bir tecrübe olduğu için perdeli ve derin ve dakik ve tecrübeye muhtaç olan nazarî meseleler, sırr-ı teklif bozulmamak hem bir seviyede olmayan Ebubekirlerle Ebucehiller birbirinden ayrılmak için elbette bedihî olamaz.