fışkıran manevî sürur ve sevinci his ve derk etmedikleri için bunu hasis menfaatler ve dünyevî maksatlar peşinde koşmak gibi yalanlarla, iftiralarla manalandırmak istemektedirler.

Bu müfsidler, iftiracılar; hiç olmazsa tarih sahifelerine nazar etselerdi, böyle bir zanna aslâ kapılmayacaklardı. Çünkü göreceklerdi ki tarihe şeref veren erler, dünyevî bir maksat ve menfaatle hareket etmemişler, başkalarının saadetiyle telezzüz etmekten gelen rıza-yı İlahîye müteveccih sürur ve şeref onlara kâfi gelmiş.

İşte büyük kahraman Üstad Bedîüzzaman Said Nursî ve talebelerinin hareketleri de böyle çok ulvi, insaf ve akıl sahiplerini sevinçle ve heyecanla ağlattıracak derecede nezih ve parlaktır.

Bu hareketi, bu hizmeti başka maksatlara hamletmek isteyen, başka cephede göstermeye çalışanlar ancak ya eblehliklerini ilan ediyorlar veya Allah’a isyan ve ihanetlerini izhar ediyorlar.

Evet onlar, zamanın dar sahifesindeki muvakkat galebelerinden sonra, hak ve hakikat güneşi olan nur-u Kur’an’ın mutlak ve daimî hâkimiyeti karşısında derin bir hicaba bürünmeye mecburdurlar.